......κι όλοι τρέχουμε να βγούμε από τα σπίτια μας για μια βουτιά στη θάλασσα, να αφήσουμε κι εμείς το αποτύπωμα μας στην άμμο σαν άλλοτε ερωτευμένοι ... ή μάλλον μουρλαμένοι....
Κάποτε μας αρκούσε να πάρουμε ένα βότσαλο που να μας θυμίζει το όμορφο καλοκαιράκι τώρα ....... προσοχή τούτο το σπορ εγκυμονεί κινδύνους!!!
Μπορείς να βρεθείς μπροστά:
- σε μια οικογένεια που έχει μεταφέρει όλη τη τραπεζαρία της, σκαλιστό ξύλινο τραπέζι παρακαλώ......πάνω σε μια χιλιοπατημένη άμμο...
- σε μια οικογένεια που ατυχεί στην ύπαρξη ενός πολλά βαρύ πατέρα που φορεί το μισάνοιχτο μπουρνούζι του σαν άλλος μεγιστάνας και τρίβει τα απόκρυφα του με επιμέλεια σαν να βρίσκεται στο wc-δάκι του σπιτιού του....
- σε μια οικογένεια που το νεογέννητο μωράκι του δεινοπαθεί στην βρώμικη σκιά ενός σκουπιδοτενεκέ
- σε μια οικογένεια που ο γιος θέλει μετά μανίας να κάνει βουτιά την μαμά του ικανοποιώντας τα οιδιπόδεια σύνδρομα του
- σε μια οικογένεια που έχει κατέβει με δύο Φιλλιπινέζες για κάθε παιδί, δύο παιδιά τέσσερις Φιλλιπινέζες και πάει λέγοντας.....
- σε μια παρέα, που προέρχεται κι αυτή από κάποια οικογένεια, που έχει στήσει το barbeque στην μηδαμινή σκιά ενός βράχου, σβήνοντας αποκαρδιωτικά τη μυρωδιά του θαλασσινού ιωδίου.....
πείτε μου αγαπητοί μου λουόμενοι μετά από τέτοιες παραστάσεις οικογενειακής θαλπωρής τι μπορείτε να σκεφτείτε;
Μήπως Όμοιος τον όμοιο αγαπά κι όμοιος τον όμοιο θέλει και κάπως έτσι έχουμε μετατρέψει τις παραλίες μας σε χαβούζα τετραπόδων; ή να συμφωνήσουμε με τη ρήση του Τζώρτζ Όργουελ: Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα, γι’ αυτό ας φυλαχτούμε, τούτο το Καλοκαίρι δεν Τέλειωσε ακόμα!