Τετράγωνος

......κι όλοι τρέχουμε να βγούμε από τα σπίτια μας για μια βουτιά στη θάλασσα, να αφήσουμε κι εμείς το αποτύπωμα μας στην άμμο σαν άλλοτε ερωτευμένοι ... ή μάλλον μουρλαμένοι....

Κάποτε μας αρκούσε να πάρουμε ένα βότσαλο που να μας θυμίζει το όμορφο καλοκαιράκι τώρα ....... προσοχή τούτο το σπορ εγκυμονεί κινδύνους!!!

Μπορείς να βρεθείς μπροστά:

• σε μια οικογένεια που έχει μεταφέρει όλη τη τραπεζαρία της, σκαλιστό ξύλινο τραπέζι παρακαλώ......πάνω σε μια χιλιοπατημένη άμμο...
• σε μια οικογένεια που ατυχεί στην ύπαρξη ενός πολλά βαρύ πατέρα που φορεί το μισάνοιχτο μπουρνούζι του σαν άλλος μεγιστάνας και τρίβει τα απόκρυφα του με επιμέλεια σαν να βρίσκεται στο wc-δάκι του σπιτιού του....
• σε μια οικογένεια που το νεογέννητο μωράκι του δεινοπαθεί στην βρώμικη σκιά ενός σκουπιδοτενεκέ
• σε μια οικογένεια που ο γιος θέλει μετά μανίας να κάνει βουτιά την μαμά του ικανοποιώντας τα οιδιπόδεια σύνδρομα του
• σε μια οικογένεια που έχει κατέβει με δύο Φιλλιπινέζες για κάθε παιδί, δύο παιδιά τέσσερις Φιλλιπινέζες και πάει λέγοντας.....
• σε μια παρέα, που προέρχεται κι αυτή από κάποια οικογένεια, που έχει στήσει το barbeque στην μηδαμινή σκιά ενός βράχου, σβήνοντας αποκαρδιωτικά τη μυρωδιά του θαλασσινού ιωδίου.....

πείτε μου αγαπητοί μου λουόμενοι μετά από τέτοιες παραστάσεις οικογενειακής θαλπωρής τι μπορείτε να σκεφτείτε;

Μήπως Όμοιος τον όμοιο αγαπά κι όμοιος τον όμοιο θέλει και κάπως έτσι έχουμε μετατρέψει τις παραλίες μας σε χαβούζα τετραπόδων; ή να συμφωνήσουμε με τη ρήση του Τζώρτζ Όργουελ: Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα, γι’ αυτό ας φυλαχτούμε, τούτο το Καλοκαίρι δεν Τέλειωσε ακόμα!

Γύρισα από τις διακοπές μου και την επόμενη μέρα δροσερή και ξεκούραστη ξεκίνησα για τη δουλειά μου!

Τη βάψαμε φίλοι μου.....γιατί όπως έχετε διαπιστώσει κι εσείς καθημερινά ζούμε μέσα στην κόλαση της αβεβαιότητας.... θα φτάσω στη δουλειά μου στην ώρα μου ή θα βρεθώ μετέωρος σε κάποια αποβάθρα Μετρό, να σας κοιτάω και να με κοιτάτε, αποσβολωμένοι από την γυαλάδα των γρανιτών και των in ox χειρολισθήρων τα πάντα να αστράφτουν όπως ο χρυσός, ώστε να μου θυμίζει και το Μετρό ότι μπορώ κι εγώ να ανήκω στην άρχουσα τάξη της βλαμμένης πρωτεύουσας μου!

Που πάμε χριστιανοί μου, ξυπόλητοι στα αγκάθια; Αποκτήσαμε ένα μέσο να μας πηγαίνει με αξιοπρέπεια εκεί που θέλουμε και μας φτύνει.....ή ......μήπως το φτύνουμε κι εμείς με τις απεργίες μας και λογής καμώματα μας.

Υπομονή αγαπητοί μου συνεπιβάτες! ένα μετρό μας σκόρπισε / κι ένα μετρό θα μας μαζέψει πάλι!

Σε δημόσια εκτέλεση δια τουφεκισμού, αφού πρώτα τη μαστίγωσαν τουλάχιστον δώδεκα φορές, μιας 48χρονης γυναίκας χήρας προχώρησαν χθες οι αντάρτες Ταλιμπάν.....κ.τ.λ. κ.τ.λ. τέτοιες ανατριχιαστικές σκηνές μεταδίδουν καθημερινά τα Μ.Μ.Ε. σε όλο το κόσμο.

Κάτι τέτοιο μου δίνει αφορμή να αναρωτηθώ κι εγώ με τη σειρά μου τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτό τον πλανήτη που ζω και που από τη μια γεννάει πολιτισμό κι από την άλλη πέφτει θύμα της τυραννίας.

Πρόκειται για μια ακόμη εκτέλεση της Ντροπής ή μια εκτέλεση της Επίδειξης;

Ποιοι παίζουν το ρόλο τους και για ποιους;

Ένας λαός πόσο μπορεί να υποφέρει την καταπίεση και την κακομεταχείριση;

Μια παροιμία λεει: «δέρνουν τους μικρούς για να τρομάζουν οι μεγάλοι» και μ’ αυτό τον τρόπο καθημερινά εξελίσσεται το Θέατρο του Παραλόγου. Καταστάσεις που δημιουργούν ατμόσφαιρα εφιαλτική και μετατρέπουν τη ζωή σε ζωή χωρίς νόημα.....αληθινή ζωή αλλά φθαρμένη!

Δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές για ένα τόσο περίπλοκο πρόβλημα, όσο είναι η βία, ούτε ένα συνταγολόγιο για την εξαφάνιση αυτής. Η θεραπεία βρίσκεται σ’ αυτούς που την γεννούν.....αλίμονο μας, γιατί καθώς λένε κι οι σοφοί: «Αν δεν έρθει μοναχή της, μην την καρτεράς την τύχη»

.....πριν ένα μήνα οδηγούσα στην λεωφόρο καταμεσήμερο με την υγρή ζέστη να παραμορφώνει τις λαμαρίνες των αυτοκινήτων...ώσπου δεν πρόσεξα κι έπεσα στον μπροστινό μου...ευτυχώς αθώο ατύχημα...χωρίς καμία, το τονίζω, καμία γρατσουνιά!

Για κακή μου τύχη οδηγός ήταν Άντρας....βγαίνει έξαλλος, λες και είχα πατήσει τον ίδιο....και καθώς λένε ότι το αυτοκίνητο για τον ανήρ είναι η προέκταση του μορίου του....ωρυόταν κατά τα συνηθισμένα, ενώ η έλλειψη κάποιου σημαδιού τρακαρίσματος που θα το δικαίωνε τον πανικόβαλλε ακόμη περισσότερο.....είχα όντως αρχίσει να τον βαριέμαι. Προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του κι ένιωσα το απόλυτο κενό του οποιουδήποτε συλλογισμού.

...μόλις χθες είχα άλλο ένα παρόμοιο περιστατικό, φταινε οι υγρές ζέστες του καλοκαιριού βλέπετε, με ένα άλλο αυτοκίνητο που οδηγούσε μια γυναίκα....κι ενώ όλοι περιμένετε να σας πω ότι έγινε της τρελής....θα σας απογοητεύσω.....γιατί η αντίδραση της κυρίας ήταν απλά «....ε! Τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά!...» και μπήκε στο αυτοκίνητο της κι έφυγε....ατάραχη.... έμεινα έκπληκτη καταμεσής του δρόμου γιατί ομολογώ ότι δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί, ώσπου έφυγα κι εγώ και συνάντησα την ίδια κυρία στο επόμενο φανάρι....σκύβω να της ζήτησω συγνώμη για την τρομάρα που πιθανόν να αισθάνθηκε, βλέποντας το παιδάκι της να κοιμάται στο πίσω κάθισμα, κι εκείνη πάλι με προσγείωσε για το ανούσιο της κουβέντας μας......

μπορείς να σκεφτείς ότι θέλεις με το νου σου, φίλε μου, πες μου όμως ποια από τις δύο περιπτώσεις βρίσκεται πιο κοντά στην μανιοκατάθλιψη, νόσος αρκετά διαδεδομένη στις μέρες μας, γιατί άλλος έχει τ όνομα κι άλλος τη χάρη!!

...κι αυτό το καλοκαίρι πυκνοί καπνοί γεμίζουν τον αττικό ουρανό, ανήμπορος κι αυτός να αναπνεύσει.....

και τι να περισώσεις;;;;

τα δάση ή τις περιουσίες;

Τι δίλλημα κι αυτό!

Άτιμε Ελληνάρα......άβρακος βρακί δεν είχες, το' βαλες και χέστηκες....

άσπιτος σπίτι δεν είχες, το' κτισες και τό καψες!

Η πολιτεία μας άμυαλη κι αυτή κι ανέτοιμη να αντιμετωπίσει καθετί μικρό ή μεγάλο,

όλο φρου φρου, φρου φρου και το αμπέλι ξέφραγο

γι αυτό σας συνιστώ

τρέξτε να σωθείτε έρχονται κι άλλες καταστροφές....!!!!

Καλησπέρα σας,