Για τους ρομαντικούς συμπολίτες μας που έχουν την κρυφή ελπίδα ότι θα γίνουν αλλαγές προς το καλύτερο για το αύριο αυτής της χώρας, μάλλον θα τους απογοητεύσω πάλι.
Ας αφήσουμε τα δύσκολα έργα και κινήσεις στην άκρη. Τα απλά πραγματάκια που τα θεωρούμε αυτονόητα δεν μπορούν καν να βελτιωθούν. Ας το παραδεχτούμε ότι είμαστε το βορειότερο κράτος της Αφρικής και όχι το νοτιότερο της Ευρώπης να τελειώνει το μαρτύριο με τις τυφλές ελπίδες και τους ρομαντισμούς.
Μια σύντομη περιγραφή ενός 3ωρου μου σήμερα με τα απλά και παλαβά μας.
Με οικολογική συνείδηση, κατέβασα φεύγοντας από το σπίτι τα σκουπίδια…μια σακούλα με τα μη ανακυκλώσιμα και μια με ανακυκλώσιμα. (Σημ. σε κάποιες χώρες, πάρα πολύ λίγα πράγματα είναι μη ανακυκλώσιμα αλλά εμείς αφού είμαστε σε εμβρυακό επίπεδο στην ανακύκλωση, ας το προσπεράσουμε).
Τι να δω στο μπλε κάδο. Χρησιμοποιημένες πάνες μωρού χύμα, κεφάλια από ψάρια και δεν άντεξα την βρώμα και έκλεισα το καπάκι. Όσοι έχουμε μαζέψει χαρτιά και άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, μάλλον τζάμπα ο κόπος…
Φτάνω στην στάση του λεωφορείου και βλέπω ένα μεσήλικα να φτύνει κάτω με δύναμη ώστε να το ευχαριστηθεί συνάμα…Πολιτισμός, δε λέω,…Μπορεί και να είναι «οικολόγος» και αυτός, σκέφτηκα, δεν θέλει να χαλάσει χαρτί και δεν κουβαλάει χαρτομάντιλα μαζί του…κόψε ρε φίλε ένα μανίκι από κανένα παλιό σου κλαρωτό πουκάμισο και βάλτο στην τσέπη για ώρα ανάγκης, εάν την έχεις δει «οικολόγος»…
Σε λίγα λεπτά ήρθε το λεωφορείο και είπα στο εαυτό μου «να ένα θετικό σήμερα».
Μπαίνοντας μέσα ήταν σαν να έμπαινε κανείς σε φούρνο. Ανοιχτά όλα τα παράθυρα και κλιματισμός πουθενά. Σκέφτηκα ότι θα πρέπει να είναι κάποια οδηγία, λόγω λιτότητας, να μην χαλάνε επιπλέον καύσιμα…αλλιώς δεν δικαιολογείται. Εκτός εάν είχε χαλάσει οπότε αναγκαστικά ήμασταν στις εποχές της Αλίκης Βουγιουκλάκης με ζέστη και βρεγμένες μασχάλες αλλά χωρίς τραγούδια και χαμόγελα από το επιβατικό κοινό.
Ρωτάω το οδηγό γιατί δεν έχουμε κλιματισμό. Η απάντηση ήταν πολύ απλή. ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΚΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΒΑΛΩ. Ωραία του λέω, βάλ'το εσύ και σε δευτερόλεπτα θα κλείσουν τα παράθυρα. Όπως και έγινε. Μια ηλικιωμένη κυριούλα μου είπε ευτυχώς που το έβαλε διότι θα λιποθυμούσε. Τελικά, όλοι το ήθελαν, αλλα κανείς προφανώς δεν έκανε κίνηση.
Χαζεύοντας έξω, είδα την γνωστή και τριτοκοσμική συνήθεια να έχουν κλείσει όλα τα πεζοδρόμια με αυτοκίνητα και καμία κλήση και όλες οι πινακίδες ανέπαφες… και λίγοι πεζοί να περιπατάνε στην μέση του δρόμου. Κάτι δεν κάνουμε εμείς σωστά, σκέφτηκα που είτε παίρνουμε συγκοινωνία όταν πάμε σε μέρη που δεν έχει νόημα να πάρεις αυτοκίνητο είτε δεν το παρατάμε το αυτοκίνητο όπου να ‘ναι…
Κατεβαίνω στην στάση και πάλι χαλιέμαι. Μπλόκο αστυνομίας: καμία σημασία στο δρόμο, ο ένας να μιλάει στον άλλο, τσιγάρα, φρέντο στο χέρι και ένας άλλος μισό μέτρο πιο πέρα να μιλάει στο κινητό…πώς να τους πάρεις στα σοβαρά…αφού οι ίδιοι δεν παίρνουν τον εαυτό τους???…Σκέφτηκα να τους αφήσω το laptop μου για το μισάωρο που θα ήμουν απέναντι μήπως και θέλουν τα παιδιά να δουν κανένα email και facebook αλλά λέω άσε μην τους το κλέψουν και το κλαίω!!!
Μπαίνω μέσα στο προαύλιο του νοσοκομείου (5 αργόσχολοι έξω στην πύλη με καφέδες, τσιγάρα και κουβεντούλα τελικά με κατευθύνουν στο σωστό κτήριο) που ήταν να πάρω κάτι αποτελέσματα.
Χτυπάω την πόρτα στο αρμόδιο εργαστήριο…νεκρική σιγή…ξαναχτυπάω….τίποτα. Μπαίνω μέσα, κανείς….φάτσα κάρτα 3 οθόνες μονάχα και χωρίς screen saver. (Για να μην φαίνεται ότι κάνω κάποια σκόπιμη αναφορά στα sites), οι οθόνες δεν είχαν καμία σχέση με αποτελέσματα, ιατρική και επιστήμη γενικότερα…με την μια μάλιστα δεν συγκράτησα το γέλιο μου… Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, μπήκε στον χώρο ένας συμπαθέστατος κύριος για να με εξυπηρετήσει…
Με αυτές τις λίγες αλλά αντιπροσωπευτικές εικόνες σκέφτηκα, πώς να πάρεις στα σοβαρά επαγγελματίες, την χώρα και το μέλλον. Στα απλά, τίποτα δεν είναι όπως πρέπει…μην περιμένουμε και θαύματα στα δύσκολα που έρχονται…διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι, λίγο ως πολύ, για πράξεις μας ή/και παραλείψεις μας που μας έφεραν σε αυτά τα κατάντια.
Μ